معرفی وبلاگ
بسم الله الرحمن الرحیم خدایا..... یاریم کن نگاهم... در افق این فضای مجازی... جز برای تو....نبیند و انگشتانم ... جز برای تو ... کلیدی را فشار ندهند... *********************** وقتی به علاوه خدا باشی منهای هر چیزی زندگی می کنی. *********************** میلیون ها زن ایرانی در انقلاب سال 1357 با قدرت هر چه تمام تر پا در صحنه نهادند. حضور زنان در به پیروزی رسیدن انقلاب اسلامی چندین شکل داشت. برخی اخبار را گردآوری یا جزوه هایی را توزیع می کردند، بقیه به فعالان سیاسی مورد حمله یا زخمی ها پناه می دادند، بسیاری فعالانه در خیابان ها به راهپیمایی و تظاهرات می پرداختند، برخی تا آن جا پیش رفتند که در سنگر سازی در برابر نیروهای رژیم طاغوت کمک می کردند و حتی تعدادی از آنان اسلحه به دست گرفتند و به مبارزه پرداختند.
دسته
دوستان
همكاران(سازمان زنان انقلابي)
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 832400
تعداد نوشته ها : 5400
تعداد نظرات : 127


 ...
... ...
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان
وصيتنامه ي شهيد حاج محمد ابراهيم همت


 

 

بهتاريخ 19/10/59 شمسي ساعت 10:10 شب چند سطري وصيت نامه مي نويسم : هر شب ستاره اي را به زمين مي كشند و باز اين آسمان غم‌زده غرق ستاره است ، مادر جان  مي داني تو را بسياردوست دارم و مي داني كه فرزندت چقدر عاشق شهادت و عشق به شهيدان داشت. مادر، جهل حاكم بر يك جامعه انسانها را به تباهي   مي كشد و حكومت هاي طاغوت مكمل هاي اين جهل اند و شايد قرنها طول بكشد كه انساني از سلاله پاكان زائيده شود و بتواند رهبري يك جامعه سر در گم و سر در لاك خود فرو برده را در دست گيرد و امام تبلور ادامه دهندگان راه امامت وشهامت و شهادت است.

وصيتنامه ي شهيد حاج محمد ابراهيم همت



مادرجان، به خاطر داري كه من براي يك اطلاعيه امام حاضر بودم بميرم ؟ كلاماو الهام بخش روح پرفتوح اسلام در سينه و وجود گنديده من بوده و هست. اگر من افتخار شهادت داشتم از امام بخواهيد برايم دعا كنند تا شايد خدا من روسياه را در درگاه با عظمتش به عنوان يك شهيد بپذيرد ؛ مادر جان من متنفر بودم و هستم از انسانهاي سازش كار و بي تفاوت و متاسفانه جواناني كه شناخت كافي از اسلام ندارند و نمي دانند براي چه زندگي مي كنند و چه هدفي دارند واصلا چه مي گويند بسيارند.   اي كاش به خود مي آمدند.  از طرف من به جوانان بگوئيد چشم شهيدان و تبلور خونشان به شما دوخته است بپاخيزيد و اسلام را و خود را دريابيد نظير انقلاب اسلامي ما در هيچ كجا پيدا نمي شود نه شرقي - نه غربي؛ اسلامي كه : اسلامي ...  اي كاش ملتهاي تحت فشار مثلث زور و زر و تزوير به خود مي آمدند و آنها نيز پوزه استكبار را بر خاك مي ماليدند.  مادر جان، جامعه ما انقلاب كرده و چندين سال طول مي كشد تا بتواند كم كم  صفات و اخلاق طاغوت را از مغز انسانها بيرون ببرد ولي روشنفكران ما به اين انقلاب بسيار لطمه زدند زيرا نه آن را مي شناختند و نهباريش زحمت و رنجي متحمل شده اند از هر طرف به اين نو نهال آزاده ضربه زدند ولي خداوند، مقتدر است اگر هدايت نشدند مسلما مجازات خواهند شد . پدر ومادر ؛ من زندگي را دوست دارم ولي نه آنقدر كه آلوده اش شوم و خويشتن را گم و فراموش كنم علي وار زيستن و علي وار شهيد شدن, حسين وار زيستن و حسين وار شهيد شدن را دوست مي دارم شهادت در قاموس اسلام كاري‌ترين ضربات را بر پيكر ظلم، جور،شرك و الحاد مي‌زند و خواهد زد. ببين ما به چه روزي افتاده ايم و استعمار چقدر جامعه ما را به لجنزار كشيده است ولي چاره اي نيست اينها سد راه انقلاب اسلاميند ؛ پس سد راه اسلام بايد برداشته شودند تا راهتكامل طي شود  مادر جان به خدا قسم اگر گريه كني و به خاطر من گريه كني اصلا از تو راضي نخواهم بود. زينب وار زندگي كن و مرا نيز به خدا بسپار ( اللهم ارزقني توفيق الشهادة في سبيلك) .

و السلام؛

محمد ابراهيم همت
گل يا پوچ ؟؟
گل يا پوچ؟

دنيا مشتش را باز كرد،

شهدا «گل» بودند و من «پوچ».

خدا آنها را برد و زمان من را...

پي نوشت
: ما هنوز شهادت بي درد ميطلبيم غافل از آنكه شهادت را جز به اهل درد نميدهند (شهيد همت)

فرماندهدسته هرچي به اين بسيجي تذكر مي داد كه ساكت شود و به صحبت هاي فرمانده لشگر گوش كند، توجهي نمي كرد. شيطنتش گل كرده بود و مثلاً مي خواست نشان بدهد كه بچه بسيجي از فرمانده لشگرش نمي ترسد. خلاصه فرمانده دسته يك برخوردي با اين بسيجي كرد و همهمه اي اطراف آن ها ايجاد شد.

پنج شنبه 1393/6/13

 

-  آقا مرتضي! يه نفر رو بفرست خط، ببينيم چه خبره.

 

هركس مي‌رفت، ديگه برنمي‌گشت. همان سه‌راهي كه الآن مي‌گويند سه‌راهي همت. 

 

خيلي كم مي‌شد بچه‌ها بروند و سالم برگردند.

 

آقا مرتضي سرش را پايين انداخت و گفت «ديگه كسي رو ندارم بفرستم، شرمنده.»

 

حاجي بلند شد و گفت «مثل اين كه خدا طلبيده.» و با ميرافضلي سوار موتور شدند كه بروند خط.

 

عراق داشت جلو مي‌آمد. زجاجي شهيد شده بود و كريمي توي خط بود. 

 

بچه‌ها از شدت عطش، قمقمه‌ها را مي‌زدند لب هور،‌ جايي 

 

كه جنازه افتاده بود،‌ و از همان استفاده مي‌كردند.

 

روي يك تكه از پل‌هايي كه آن‌جا افتاده بود سوار شد. هفت هشت تا از قمقمه‌هاي بچه‌ها دستش بود. 

 

با دست آب را كنار مي‌زد و مي‌رفت جلو؛‌ وسط آب،‌ زير آتش. آن‌جا آب زلال‌تر بود. 

 

قمقمه‌ها را يكي يكي پر كرد و برگشت ...

 

شادي روح شهيد همت صلوات ...


فرازي از گفتار

شهيد

حاج محمدابراهيم همت


شبانه روز بايد دلمون و وجودمون با خدا باشد .

قدم بر مي داريم ، براي رضاي خدا

قلم مي زنيم ، براي خدا

حرف مي زنيم ، براي رضاي خدا

شعار مي دهيم ، براي رضاي خدا

مي جنگيم ، براي رضاي خدا

همه چي ، همه چي ، همه چي خاص خدا باشد .

كه اگر اين چنين شد ، چه بُكشيم ، چه كُشته شويم ، پيروزيم .

و شكست براي ما معنا ندارد
ماجراي مردن جنين حاج ابراهيم همت در شكم مادرش و توسل اين خانم به حضرت زهرا
 
اين بچه‌هايي كه امروز شهيد شدند ارتباط‌شان با ائمه هم عقبه معنوي داشت و هم عقبه فكري. مي‌خواهيد برايتان خاطره بگويم؟
 
يك خانمي باردار بود و همسرش به او گفتبيا نرويم كربلا ممكن است بچه از دست برود. كربلا رفتند حال خانم بد شد و دكتر گفت بچه مرده. اين خانم با آرامش تمام گفت درست مي‌شود فقط كارش اين است كه بروم كنار ضريح امام حسين بعد خودشان هواي‌مان را دارند.
 
در كنار ضريح امام حسين وقتي چند وقت گريه كرد خواب ديد كه بانويي يك بچه را توي بغلش گذاشته از خواب كه بلند شددكتر گفت اين بچه همان بچه‌اي كه مرده بود نيست؛ معجزه شده؛ مي‌دانيد اين خانم كيست؟ مادر حاج ابراهيم همت كه وقتي سر بچه‌اش جدا شد و  خواست جنازه بچه را داخل قبر بگذارد به حضرت زهرا گفت خانم امانتي‌تان را بهتان برگرداندم.

 

همت همت مجنون...!

 

 

 

 

همت همت مجنون

  

حاجي صداي منو ميشنويد؟؟؟!!

 

  

همت همت مجنون

  

مجنون جان به گوشم

 

 

حاج همت اوضاع خيلي خرابه برادر

 

 

محاصره تنگ تر شده...

 

 

 

 

 

 

خواهر و برادر ها را دارند قيچي ميكنند...

اسيرامون خيلي زياد شدن اخوي...

 

 

  

اينجا شياطين مدام شيميايي ميزنند...

 

 

خيلي برادر به بچه ها تذكر ميديم ولي انگار
ديگه اثري نداره...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

عامل خفه كننده ديگه بوي گياه نميده بوي
گناه ميده...

 

 

همت جان....؟؟؟!!

 

 

حاجي جان اينجا  به خواهرا همش ميگيم پر چادرتون رو حائل كنيد تا
بوي گناه مشامتون رو اذيت نكنه...

 

 

ولي كو اخوي گوش شنوا....

 

 

حاجي برادرامون اوضاشون خيلي خرابه...

 

 

همش ميگم برادر نگاهت برادر نگاهت....

 

 

حاجي اين تركش هاي نگاه برادرا فقط قلبو
ميزنه...

 

 

كمك ميخوايم حاجي...

 

 

به بچه هاي اونجا بگو كمك برسونيد...

 

 

داري صدا رو....

 

 

همت همت مجنون....!

 

پنج شنبه 1392/12/22



در اين عرصه
چون حاج همت كجاست

كه در هر
سجودش قيامي به پاست



به هر عرصه مرد خطر همت است

بر آتش زده
بال و پر همت است


حماسي دل و شرزه و بي قرار

خطر پوي و
شوريده سر همت است



پر از آيت نور و دلدادگي

پر از جلوه
هاي سحر همت است



من و تو گسستيم و پيوسته اوست

كه پيوسته
اهل نظر همت است



به شوق خدا در خطر مي دويد

به شوق خدا
جلوه گر همت است



كجا رفتي اي همت خط شكن

شقايق تبار
و شقايق كفن



تو شور پرستو شدن داشتي

هواي فراسو
شدن داشتي

 

شادي روح شهدا صلوات......

التماس دعا...

پنج شنبه 1392/12/22
اين تيغ طعم خون و باران را چشيده ست
اين تيغ سرد و گرم دوران را چشيده ست
اين تيغ فكر ننگ و نام خود نبوده ست
اين تيغ يك شب در نيام خود نبوده ست
اين تيغ آب از غيرت «عباس» خورده
دست« حسين » فرزند زهرا را فشرده
اين تيغ پيموده ست آداب طريقت
همچون«بروجردي»و«زين الدين»و«همت»
پنج شنبه 1392/12/22
«حاج ابراهيم همت» مرد جنگ
مرد ايثارو شرف مرد تفنگ
***
زاهد شب شير خيبر بوده است
ذوالفقاري دست حيدر بوده است
***
بادگردلدادگان همراز بود
آن كبوتر عاشق پرواز بود
***
جز هواي عاشقي در سر نداشت
نخل سبزي بود اما سر نداشت
***
تا نداي هل من ناصر را شنيد
در ميان جبهه فريادي كشيد
***
حمله را با نام حق آغاز كرد
راه را تا كوي جانان باز كرد
***
جز شهادت مقصدي ديگر نداشت
هجرتش را هيچكس باور نداشت
پنج شنبه 1392/12/22
عشق يعني « همت » و يك دل خدا
توي سينه اشتياق كربلا
عشق يعني شوق پروازي بزرگ
در هجوم زخم‌هاي بي‌صدا
عشق يعني قصة عباس و آب
در « طلاييه » غروب آفتاب
عشق يعني چشم‌ها غرق سكوت
در درون سينه، اما انقلاب
عشق يعني آسمان غرق خون
در شلمچه گريه‌گريه.... تا جنون
عشق يعني در سكوت يك نگاه
نغمة انا اليه راجعون
عشق يعني در فنا نابود شدن
در ميان تشنگان ساقي شدن
عشق يعني در ره دهلاويه
غرق اشك چشم، مشتاقي شدن
عشق يعني حرمت يك استخوان
يادگار از قامت يك نوجوان
آنكه با خون شريفش رسم كرد
بر زمين، جغرافياي آسمان
پنج شنبه 1392/12/22
ما كه ابراهيم همت داشتيم
سينه چاكان ولايـت داشتيم
پس چرا امشب به ساحل مانده ايم
***
پس از عـمري غريبي بي نشاني
خدا مي خواست در غربت نماني
ولي افسوس از آن سرو سرافراز
پلاكي بازگــشــت و اســـتخواني
****
بيـا باز هم ياد لشكركنيم
بيـا ياد مردي دلاور كنيم
بگوئيم ما(حاج همت ) كه بود
امير سپاه محمد كه بود
***
عاقبت رفتي ز پيشم
بهتري ديدي به كيشم
دوش مي كردم نظاره قاب عكست
ابراهيم همت بود اسم و رسمت
يادم آمد روز ديرين
خانه ات با يار شيرين
وضع خانه، آن زمانه، مرغ داني شد اجاره؟
***
ديده ام بر ديده ي تو
چشم تو بر ديده ي من
رفتي و ديده ببردي
دل بكندي و ببردي
***
چشم تو برقي نكو داشت
رعد و برقي را وضو داشت
رعد و برق بر آسمان رفت
آسمان از آن بدر رفت
كين چنين نور عظيمي از كجا آمد پديدار؟
***
همت است در اسم و رسمت
همتي در كار و كسبت
كسب تو كسب الهي
كاسبي با يار عالي
***
همتت را مي ستايم
چون تويي را مي ستايم
چون به بازار جهان بين، جان خود دادي به سبحان
***
روز و شب با خود مرورم
كسب و كاري چون سرورم
مي سرودم شعر و شورم
غايتي دارد شررها؟
***
مي رود ثانيه هامان
تك تك همت منش ها، در صف قلب و تپش ها
سبقتي از هم بگيرند، عاقبت قربان رحمان
***
سال ها بر ما گذر كرد
فكر ما ترك خطر كرد
بي خطر در كوي جانان
هيچ انساني ظفر كرد
***
ماه ها و سال ها،
بلكه يك عمري به صحرا
رفته اي و ديده اي تو
پس چرا نشنيده اي تو؟
پنج شنبه 1392/12/22
هنگام جنگ داديم صدها هزار دارا
شد كوچه هاي ايران مشكين ز اشك سارا
***
سارا لباس پوشيد ، با جبهه ها عجين شد
در فكه و شلمچه ، دارا بروي مين شد
***
چندين هزار دارا ، بسته به سر ، سربند
يا تكه تكه گشتند يا كه اسير و دربند
***
ساراي ديگري در ، مهران شده شهيده
دارا كجاست ؟ او در ، اروند آرميده
***
دوخته هزار سارا ، چشمي به حلقه در
از يك طرف و ديگر چشمي ز خون دل ، تر
***
سارا سؤال مي كرد ، دارا كجاست اكنون ؟
ديدند شعله ها را در سنگرش به مجنون
***
خون گلوي دارا آب حيات دين است
روحش به عرش و جسمش ، مفقود در زمين است
***
در آن زمانه رفتند ، صدها هزار دارا
در اين زمانه گشتند ده ها هزار« دارا »
***
هنگام جنگ دارا گشته اسير و دربند
داراي اين زمان با بنزش رود به دربند
***
داراي آن زمانه بي سر درون كرخه
ساراي اين زمانه در كوچه با دوچرخه
***
در آن زمانه سارا با جبهه ها عجين شد
در اين زمانه ناگه ، چادر( لباس جين ) شد
***
با چفيه اي كه گلگون از خون صد چو داراست
سارا ، خود از براي جلب نظر ، بياراست
***
آن مقنعه ورافتاد ، جايش فوكول درآمد
سارا به قول دشمن از اُمّلي درآمد
***
دارا و گوشواره ، حقّا كه شرم دارد!
در دستهايش امروز ، او بند چرم دارد
***
با خون و چنگ و دندان ، دشمن ز خانه رانديم
اما به ماهواره تا خانه اش كشانديم
***
يا رب تو شاهدي بر اعمالمان يكايك
بدم المظلوم ياالله ، عجّل فرجه وليّك
***
جاي شهيد اسم خواننده روي ديوار
آنها به جبهه رفتند اينها شدند طلبكار
پنج شنبه 1392/12/22

پي نوشت1: نوشتن از شهيد همت سخته....خيلي ها از حاج همت گفتند و نوشتند....چشمان زيباي حاج همت رو خدا خاطرخواه شد و براي خود برد...

پي نوشت2: ايكاش كمي چشمان مان را بر روي گناه ببنديم و همتي كنيم كه همت گونه شويم....چشماني كه گناه نكند زيباست...خريدار چشمان پاك خداست....


پي نوشت 3: در دل تنگم گله هاست....كمي براي من وقت داري ....حتي لحظه اي.....نگاهي...

زماني بازرگان برچسب چريك فدايي را زد، و زماني بني صدر برچسب منافق را،

هر قدمي كه در راه خدا و بندگان مستضعف او برداشتم برچسب بارانمان كردند،

حالا روزي ده برچسب دشت مي كنيم،  اما عزيزان من دلسرد نباشيد؛

حاشا بچه بسيجي ميدان را خالي كند.

براي اينكه خدا لطفش شامل حال ما بشود، بايد اخلاص داشته باشيم و براي اينكه ما اخلاص داشته باشيم سرمايه مي‌خواهد كه از همه چيزمان بگذريم و براي اينكه هميشه از همه چيزمان بگذريم بايد شبانه روز دلمان و همه چيزمان با خدا باشد. قدم بر مي‌داريم براي رضاي خدا باشد. كاغذ برمي داريم براي رضاي خدا باشد و همه كارهايمان براي رضاي خدا باشد. اگر كارهايمان اين طوري پيش برود پيروزي در آن هست و ناراحتي و شكست معنايي ندارد.

چنگ زد توي خاك ‌ها و گفت «اين آخرين عملياتيه كه من دارم مي‌جنگم»اصلا همت چند روز پيش نبود. خيلي گرفته بود ،هميشه مي‌گفت: «دوست دارم بمونم و اونقدر دردبكشم كه همه گناهام پاك بشه »مي‌گفت: «دلم مي‌خواد زياد عمر كنم و به اسلام و انقلاب خدمت كنم.»ولي اين روزها از بچه ها خجالتمي‌كشيد. مي‌گفت:«نمي‌تونم جنازه‌هاشون رو ببينم»ماندن برايش سخت شده ‌بود. گفتم :« اين چه حرفيه حاجي ؟ قبلاهر كي از اين حرف‌ها ميزد؛مي‌گفتي نگو.حالاخودت داري مي‌گي.»

انگار درد وجودش را گرفته باشد،مشتش را محكم تر كرد و گفت:« نه. من مطمئنم.»

«بابايي،اگه پسر خوبي باشي،امشب به دنيا مي‌آي. وگرنه،من همه‌ش توي منطقه نگرانم.»تا اين راگفت،حالم بدشد. دكمه‌هاي لباسش را يكي در ميان بست مهدي را به يكي از همسايه‌ها سپرد و رفتيم بيمارستان . توي راه بيشتر از من بي‌تابي مي‌كرد. مصطفي كه به دنيا آمد. شبانه از بيمارستان آمدم خانه. دلم نيامد حالا كه ابراهيم يك شب خانه است،بيمارستان بمانم. از اتاق آمدبيرون،آن قدر گريه كرده‌ بود كه توي چشم هايش خون افتاده‌بود.

كنارم نشست و گفت«امشب خدا من رو شرمنده‌ كرد. وقتي حج رفته بودم،توي خونه خداچند آرزو كردم . يكي اين‌كه در كشوري كه نفس امام نيست نباشم،حتي براي يك لحظه . بعد،از خدا تو رو خواستم و دو تاپسر. براي همين،هر دو بار مي‌دونستم بچه‌مون چيه. مطمئن بودم خدا روي من رو زمين نمي اندازه. بعدش خواستم نه اسير بشم و نه جانباز . فقط وقتي از اولياء الله شدم ،در جا شهيد شوم.»

داخل اتوبوس نشسته بودم.
از دوستم پرسيدم شهيد همت رو ميشناسي؟؟؟
گفت: همون اتوبانه؟؟؟ آره چند بار از اونجا رد شدم...!!!
گفتم : ازش چي ميدوني...
لبخند زد و گفت: اينكه مسير ما واسه رسيدن به خونه مادربزرگمه...!!!
شهيده ديگه اسمشونو رو همه اتوبانها و كوچه ها گذاشتن... .
همه ميشناسن ديگه...!!!
سرمو انداختم پايين و ساكت شدم.
دلم سوخت و زير لب گفتم : اون كه مردم ميشناسن مسير خونه مادر بزرگه
شهيد همت و شهيد همت هااا... .
 شهيد همت اسم يه راه نيست جهت راهه...!!! 

شهيد همت: از طرف من به جوانان بگوييد چشم شهيدان و

تبلور خونشان به شما دوخته است بپا خيزيد و اسلام خود را

دريابيد.

انسان يك تذكر در هر 4 ساعت به خودش بدهد، بد نيست

بهترين موقع بعد از پايان نماز،وقتي سر به سجده مي گذاريد،

مروري بر اعمال از صبح تا شب خود

بيندازد،آيا كارمان براي رضاي خدا بود.
به نظرم اين جمله شهيد همت خيلي قشنگه...خيلي...
من از همين يه خط عاشق شهيد همت شدم...
خواهرم سرخي خونم را به سياهي چادرت هديه نمودم.
ما هنوز شهادتي بي درد مي طلبيم.غافل از آنكه شهادت را جز به اهل درد نمي دهند.
ازموتور پريديم پايين. جنازه را از وسط راه برداشتيم كه له نشود. بادگير آبيو شلوار پلنگي پوشيده بود. چثه‌ي ريزي داشت، ولي مشخص نبود كي است. صورتش رفته بود.
چهارشنبه 1392/11/16
شهر خالي است ز عشاق بود كز طرفي

مردي از خويش برون آيد و كاري بكند؟

چهارشنبه 1392/11/16
همهمي‌خواهند بمانند،‌ حتي آن‌هايي كه با آمدن و رفتنشان فقط صفري به صفرهاي هستي اضافه مي‌كنند. زندگي هر كس،‌ تلاش او براي اين ماندگاري است.


چهارشنبه 1392/11/16
بعداز نماز، تسبيحِ تربت را از جانمازش برداشت. از هم خيسيِ دانه‌ها ابراهيم را لو داده بود. صداي مادر بلند شد«مگه نگفتم ديگه تسبيح نجو؟ تموم شد بچه!» آقا جون خنده‌اش مي‌گرفت.
چهارشنبه 1392/11/16
مادر مي‌گفت «آخه پاهات از بين مي‌ره. تو هم مثل بقيه كفش بپوش،‌ بعد برو دنبال دسته.»

ابراهيم چشم‌‌هاي ميشيش را پايين مي‌انداخت و مي‌گفت «مي‌خوام براي امام حسين سينه بزنم. شما با من كاري نداشته باشين.»

چهارشنبه 1392/11/16
سر سجاده نشسته بود. ابراهيم تا مي‌فهميد نمازش تمام شده،‌ مي‌آمد كنارش مي‌نشست و مي‌گفت «مادر! حالا نماز بگو، منم بلد بشم.»


چهارشنبه 1392/11/16
با حبيب و خواهرم حرفش شده بود. كناري نشسته بود و هيچي نمي‌گفت.

- ابراهيم! چي شده؟

- هيچي. بعداً مي‌گم.


چهارشنبه 1392/11/16
زودتر از هر روز آمد خانه؛‌ اخمو و دمق. مي‌گفت ديگر برنمي‌گردد سر كار، به آن ميوه‌فروشي. آخر اوستا سرش داد زده بود.
چهارشنبه 1392/11/16
همهرفته بوديم مشهد و فقط ابراهيم و ولي‌الله مانده بودند خانه. ابراهيم تابستان‌ها كار مي‌كرد. وقتي برگشتيم، انگار نه انگار فقط دو تا پسر خانه‌داري كرده بودند. سن و سالي هم نداشتند.
چهارشنبه 1392/11/16

سلام پدر!

پيرمردقد و بالاي ابراهيم را برانداز كرد. با لب‌خندي كه چشم‌هاش را ريزتر مي‌كرد، جواب سلامش را داد. دست‌هاي زبر كار‌كرده‌اش‏، دست‌هاي او را محكم توي خودش گرفت. ابراهيم هم‌قد پيرمرد شد و هم‌قدمش. تا زمين بابا جون كلي حرف براي گفتن داشتند. توي راه، زن‌هاي ده و بچه‌ها هم سلام ابراهيم را جواب ‌مي‌دادند. همه دوستش داشتند.
چهارشنبه 1392/11/16
پاچه‌هايشلوارش را تا مي‌زد تا زير زانو، آستين‌هاش را هم تا آرنج! مثل بقيه كشاورزها. نمي‌دانم مرزبندي زمين‌ها را ديده‌ايد يا نه. 
چهارشنبه 1392/11/16

سلام! شما اومدين؟

ابراهيمبود. سرش را از بين گندم‌ها كه دسته دسته روي هم تل‌انبار شده بودند،در آورده بود. من و بابا جون هاج و واج مانده بوديم كه آن‌جا چه كار مي‌كند.


سه شنبه 1392/11/15
درختهلو بار داده بود . اگر آن هفده تا چوب كه قرص و محكم شاخه‌هاي آشفته‌ي آنرا روي دست گرفته بودند نبود، زير اين بار كمرش شكسته بود. سه كيلومتر بعداز شهرضا، يك درخت هلو بود و ابراهيم . 
سه شنبه 1392/11/15

خيليعصباني بود. سرباز بود و مسئول آشپزخانه كرده بودندش. ماه رمضان آمده بود واو گفته بود هر كس بخواهد روزه بگيرد، سحري به‌ش مي‌رساند. ولي يك هفته نشده،‌ خبر سحري دادن‌ها به گوش سرلشگر ناجي رسيده بود.

سه شنبه 1392/11/15

آمدهبود دنبالم كه مرا ببرد خانه‌شان. مي‌خواستند يك چاه بكنند. چرخ را برداشتيم و رفتيم. مدرسه‌ها تعطيل شده بود و پسر بچه‌ها توي خيابان ولو بودند.

سه شنبه 1392/11/15

توي راه‌پله نشسته بود و به پهناي صورت اشك مي‌ريخت. مي‌گفت «امروز توي راهپيمايي، منو نشونه رفتن، اشتباهي غضنفري رو زدن.»

انگارچيزي به ذهنش رسيده باشد، اشك‌هاش را پاك كرد و بلند شد «فكر كرده‌ن با كشتن مي‌تونن جلوي ما رو بگيرن.» جلو آمد . دستم را فشرد و گفت «حالا به‌شون نشون مي‌ديم.» و از خانه زد بيرون.
سه شنبه 1392/11/15
 ابراهيماستخاره كرده بود؛ خوب آمده بود. همه را خبر كرديم. پاي مجسمه كسي نبود. دور تا دور ستونِ مجسمه لاستيك گذاشتيم كه اگر مأمورها آمدند، آتش بزنيم. ولي خبري نشد. آن روز مجسمه‌ي شاه را هر زوري بود، از جا كنديم و كشيديمش پايين.
دوساعت بود پيچ را با پيچ‌گوشتي، سفت نگه داشته بودم. موتور برق بايد روشن مي‌ماند كه مردم فيلم ببينند. نمي‌دانم چه اشكالي پيدا كرده بود. هي خاموش مي‌شد. من هم مأمور روشن نگه داشتنش بودم. هر چي گفتم «ابراهيم! بذار اينو بديم تعمير، بعد»  مي‌گفت «نه! همين امروز بايد مردم اين فيلم را ببينن.»
عصرسي‌ام شهريور بود كه از شهرضا رفتيم تهران. ديروز همت آمده بود شهرضا و چند تا تفنگ و نارنجك و خمپاره گرفته بود. اين‌ها را از گروهك‌ها توي درگيري‌ها گرفته بوديم. مي‌خواست توي پاوه نمايشگاه بزند. بعد با هم رفتيم تهران كه از آن‌جا هم يك چيزهايي بگيريم.

راديو روشن بود. امام صحبت مي‌كرد « لا يكلف الله نفساً الا وسعها»

« لا يكلف الله نفساً الا وسعها ». چشم‌هايش بسته بود. دست‌هاش را كيپِ هم بين زانوهاش گذاشته بود. داشت زير لب چيزهايي با خودش مي‌گفت.
اولينتظاهراتي بود كه راه انداخته بودند. من و رحمت‌الله هم بوديم. مي‌خواستيم شعار جمع را تغيير بدهيم. همه مي‌گفتند «قانون اساسي اجرا بايد گردد»، ما دوتايي داد زديم «اين شاه آمريكايي اخراج بايد گردد» كه يك پس گردني محكم چسبيد پشت گردنمان. رو برگردانديم، همت بود. خنديد و با تندي گفت«هنوز زودهبراي اين شعارا. اينا باشه براي بعد.»
زلزده بود به همت. باور نمي‌كرد او فرمان‌ده باشد. از كومله‌ها بود و آمده بود ببيند چيزهايي كه درباره پاسدارها مي‌گويند راست است يا نه. 
دوتايي با حاج احمد روي كاغذهايي درشت نوشته بودند «الموت لامريكا.» كاغذها را لوله كرده بودند توي دستشان و كناري ايستاده بودند.

پادگانشلوغ بود. براي رفتن به لبنان اسم من را هم داده بودند. كسي را آن‌جا نمي‌شناختم. مثل بقيه رفتم چيزهايي را كه لازم بود، بگيرم. ولي به‌م ندادند.

كناري نشسته بودم كه يك نفر آمد جلو.

دررا باز كردم. ابراهيم بود. مدت‌ها بود نديده بودمش. هر وقت مي‌آمد شهرضا، به ما هم سر مي‌زد.

به زحمت جارو را از دستش گرفتم. داشت محوطه را آب و جارو مي‌كرد. كار هر روز صبحش بود.

ناراحت شد و گفت «بذار خودم جارو كنم، اين جوري بدي‌هاي درونم هم جارو مي‌شن.»
تويحياط بالا و پايين مي‌رفت. با خودش حرف مي‌زد. لش را مي‌گزيد و اشك مي‌ريخت. صورتش خيس شده بود. مي‌نشست و هنوز چند ثانيه نگذشته، بلند مي‌شد ودوباره راه مي‌رفت. شايد اين‌طوري آرام‌تر مي‌شد.

مثل فنر از جا كنده شد. هميشه جلو پاي بسيجي بلند مي‌شد و بعد انگار سال‌ها هم‌ديگر را نديده باشند، مي‌پريدند بغل هم.

بسيجيدراز كشيده بود كف سنگر، سرش را بالا آورده بود و به پاهاي حاجي كه با دوربين اطراف را مي‌پاييد، تكيه داده بود و درد دل مي‌كرد.

X